Ένα θέμα που συχνά δημιουργεί παρεξηγήσεις είναι οι περιπτώσεις επιστροφής ζώων που έχουν ήδη υιοθετηθεί. Όταν ένας σκύλος ή μια γάτα επιστρέφεται, πολλοί σπεύδουν να αποδώσουν ευθύνες στη φιλοζωική οργάνωση, στους εθελοντές ή στον κηδεμόνα. Η πραγματικότητα, όμως, είναι συνήθως πολύ πιο σύνθετη.
Η υιοθεσία δεν είναι μια διαδικασία με εγγυημένο αποτέλεσμα. Είναι η συνάντηση ενός ανθρώπου και ενός ζώου, με διαφορετικούς χαρακτήρες, ανάγκες και προσδοκίες. Ακόμη κι όταν έχουν γίνει οι απαραίτητες συζητήσεις, οι έλεγχοι και η σωστή προετοιμασία, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με απόλυτη βεβαιότητα πώς θα εξελιχθεί η συμβίωση.
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου απλώς δεν δημιουργείται η αναμενόμενη χημεία μεταξύ ανθρώπου και ζώου. Επιπλέον, η συμπεριφορά ενός σκύλου δεν είναι στατική. Επηρεάζεται από το περιβάλλον, τη ρουτίνα, την εμπειρία των ανθρώπων που τον φροντίζουν, την εκπαίδευση και το άγχος της προσαρμογής. Έτσι, ένα ζώο μπορεί να παρουσιάσει διαφορετική συμπεριφορά στο νέο του σπίτι από αυτήν που είχε δείξει προηγουμένως.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος έκανε λάθος. Κάποιες φορές, απλώς μια συγκεκριμένη συμβίωση δεν αποδεικνύεται η κατάλληλη ούτε για τον άνθρωπο ούτε για το ίδιο το ζώο. Δεν σημαίνει, επίσης, ότι η φιλοζωική ή οι εθελοντές απέκρυψαν πληροφορίες, ούτε ότι ο κηδεμόνας δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά. Συχνά, η επιστροφή γίνεται επειδή ο άνθρωπος αναγνωρίζει υπεύθυνα ότι δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του συγκεκριμένου ζώου και ζητά βοήθεια, αντί να το παραμελήσει ή να το εγκαταλείψει.
Οι φιλοζωικές οργανώσεις γνωρίζουν σε μεγάλο βαθμό τα ζώα που φιλοξενούν και φροντίζουν στα καταφύγιά τους, ενώ πολλές φορές λειτουργούν και ως γέφυρα για την εύρεση οικογένειας σε ζώα που φροντίζονται από άλλους εθελοντές ή φιλόζωους πολίτες. Σε κάθε περίπτωση, οφείλουν να ενημερώνουν με ειλικρίνεια για όσα γνωρίζουν σχετικά με κάθε ζώο και να πραγματοποιούν όσο το δυνατόν πιο προσεκτικούς ελέγχους. Ωστόσο, δεν μπορούν να προβλέψουν το μέλλον ούτε να εγγυηθούν την επιτυχία κάθε υιοθεσίας. Δεν υπάρχουν «μαγικές» διαδικασίες που να αποκλείουν κάθε πιθανότητα ασυμβατότητας.
Η δυνατότητα επιστροφής ενός ζώου δεν αποτελεί αποτυχία. Αντίθετα, αποτελεί ένα απαραίτητο δίχτυ ασφαλείας που προστατεύει το ζώο όταν μια υιοθεσία δεν εξελιχθεί όπως αναμενόταν.
Ο στόχος δεν είναι να μην υπάρξει ποτέ καμία επιστροφή — κάτι πρακτικά αδύνατο. Ο στόχος είναι κάθε ζώο να βρει τελικά το σπίτι που πραγματικά του ταιριάζει, ακόμη κι αν χρειαστούν περισσότερες από μία προσπάθειες. Η επιτυχία μιας υιοθεσίας δεν κρίνεται από το αν υπήρξαν δυσκολίες, αλλά από το αν το ζώο κατέληξε τελικά στην κατάλληλη οικογένεια.
